Mér fallast hendur!

Ja, hérna. Maður er bara komin á skerið á ný. Þvílíkt vindrassgat sem þessi eyja er! En alltaf gott að koma heim. Ég er samt ennþá með flensu sem versnaði á ferðalaginu í gær og ekki var mjög auðvelt að vera axlarbrotin og ein á ferð. Er bara sárkvalin í dag og hundfúl yfir þessu.

Mér bara fallast hendur yfir öllu þessu stússi sem ég þarf að græja á næstu vikum. Það þarf að kaupa bíl, kaupa gsm síma, fljúga nokkur flug, fara í tryggingarmál útaf öxlinni, byrja að æfa og borða hollann mat, redda símanúmeri og nettengingu á ný, slípa parket og olíubera og svo er náttúrulega algjört aukaatriði að flytja inn í íbúðina! Svona inn á milli á ætla ég örugglega til Akureyrar að sjá nýja leikritið sem að Anna Svava vinkona er í og kannski bjóða mömmu til New York þann 19. apríl.

Já, lífið var einfaldara þegar maður bjó í bakpoka og gladdist yfir sápustykki!
En þetta reddast!!

Peter er á balli núna og það hefur ringt í Tux í dag.
sjíú bæ

Country road...take me home...to the place....!!!!!!

Ég er á leiðinni, alltaf á leiðinni....
Þetta er svona innslag með söngívafi, ferlega hressandi á fimmtudagskveldi.
Ég kemst sem betur fer heim a morgun þrátt fyrir stútfulla vél frá London. Hefði ekki alveg nennt að gista í þar. Peter og Dani systir hans skutla mér til Munchen á morgun og þaðan flýg ég til UK og svo áfram heim.

Ég var annars að koma heim frá skíðaskólanum og skíðabúðinni. Það var náttúrulega 3ja tíma prósess að kveðja liðið, sem ég er svo ekkert búin að kveðja! Ég fer í heimsókn til eiganda skíðaskólans í kvöld og kíki á Franz í búiðinni aftur í fyrramálið. Alltaf sama sagan ár eftir ár. Allir í skólanum lofuðu að passa Peter rosa vel og að þau myndu skemmta sér vel í skíðakennara ferðalaginu. En það er búið að bóka þriggja daga skíða og wellness í Sölden um miðjan mánuðinn. Einngi eru allir með VIP miða á Hannibal sýninguna, sem er eitthvða mega dæmi. Sem sagt Peter fer með og fer svo daginn eftir til íslands.

Aldrei þessu vant hef ég náð að hitta alla sem ég vildi hitta og er mjög ánægð með það. Sérstaklega fannst mér gaman að hitta Boris vin minn frá Serbíu. Hann er lyftumaður og ég kenndi honum á skíði eftir vinnu fyrir 3 árum. Hann er talar stanslaust um það. Svo hitti ég líka risann minn. Hann heitir Hannes. Hann var lyftugaur hér fyrir nokkrum árum og við vorum alltaf að djamma saman og skemmtum okkur vel í vinnunni. Hann er ekki nema svona 2 eða 2.10 metrar á hæð. Við vorum alltaf að gera svona sixtís dans atriði (ég veit að ég er rugluð) þar sem ég stökk á hann og hann sveiflaði mér eitthvað. Einu sinni vorum við á diskóteki hér í bæ, ennþá í fullum skíðaskrúða...galla og skíðaskóm. Allt í einu datt mer í hug að taka einn sixtís dans en gleymdi að láta Hannes vita. Ég gerði mér lítið fyrir og stökk á hann. Við enduðum bæði á gólfinu og vorum marin til óbóta í viku á eftir. Þetta var nú skemmtileg saga og ég þarf að fara að pakka. Blessó.

P.s myndin er tekin af þorpinu okkar, Lanersbach.

Kem ekki upp orði...

Ég er gjörsamlega raddlaus og hálf beygluð!
Það er naumast að það á að ganga á hjá okkur Peter í veikindamálum hérna í Tux. Við erum örugglega búin að halda í okkur alla ferðina og svo kemur þetta allt út núna. Við erum sem sagt bæði með flensu og úðum í okkur heitu tei og einhverjum austurrísku töfralyfjum. Það er náttúrulega ekki séns að vera heima því skíðaskólinn er að springa, enda hundleiðinlegt að hanga inni í bullandi sól og geðveiku skíðafæri.

Skíðashowið gekk glimrandi og við komum bara snemma heim, um 2 leytið held ég.

Var annars að fá flugskránna mína, morgunflug á mánudaginn...ég bara get ekki beðið! Það er eins gott að það verði ekki eitthvað viðbjóðsveður, ég er ekkert fyrir svoleiðis lengur. Takk

Bara stuð her....

Jæja, þá er fyrsti vinnudagurinn afstaðinn. Þetta er nú ekki eins og venjulegr vinnudagur hjá okkur flestum. Vinna frá 10-12 og 13-15, úff maður! Þvílíkt álag. Stelpan mín er bara þrælfín, ég þarf að eins að vinna í skíðastílnum hennar, hún minnir stundum á spítukall. en við skemmtum okkur vel saman. Það er bara frábært að vera að gera eitthvað. ekki skemmdi frábært skíðafæri, blár himinn og sól fyrir deginum heldur.

Ég átti að fara í loka meðferð og tékk hjá lækninum í dag en ég hringdi og sagðist þurfa að fara til Innsbruck, hvort að það væri ekki í lagi að koma seinnipartinn:( Ég bara þorði ekki að segja þeim að ég væri að fara að vinna. Eftir skíðin labbaði ég sem sagt til læknisins. Straummeðferðin hefur hjálpað vöðvunum að slaka aðeins á, en annars á ég ennþá ca 4-6 vikur eftir að ég finn ekkert fyrir þessu. einnig má ég ekki lyfta neinu upp fyrir bringu hæð....gangi mér vel í vinnunni! Ég fann nú nokkurð fyrir þessu í dag, en ég skildi skíðin mín eftir uppi í fjalli svo að ég þurfi ekki að bera þau stanslaust. Í kvöld er ég afsökuð úr skíðashowinu, en hins vegar verð ég á talstöðinni og stjórna ljósunum...mikil ábyrgðar staða það, hehe.
Myndin er af Florian á skíðashowi.

Best að skella sér í sturtu fyrir showið og eftirpartýið.
Later aligater

Enginn friður....

Jæja, þá er komið að því - vinna...oj..gubb. Djók. Það er nú til margt verra en vinna, eins og tildæmis atvinnuleysi. Ég er nú komin með grænar á aðgerðarleysi svo að það er komin tími til að gera eitthvað. Peter byrjaði í dag og ég átti náttúrulega ekkert að vinna.
En skíðaskólinn er í vandræðum og ekki gat ég sagt nei þegar þau báðu mig um greiða með hvolpaugum. Ég verð því með 15 ára stelpu í einkakennslu næstu 3 daga. Einkakennsla er alltaf fín í 1 dag en hvað á maður að tala um á þriðja degi? Hún býr líka á langdýrasta hótelinu hér í bæ og ekki eru allir 15 ára krakka sem fá einkakennara. Vonandi verður hún bara hress.

Peter er með besta unglingahópinn þessa vikuna. Hann var eitthvað að skíða niður í dal í morgun og þau þurftu að fara úr skíðunum til að fara yfir götu. Allt í einu eru allir að hlægja og Peter lítur við og sér einn strákinni liggjandi í drullupolli! Aumingja krakkinn var forugur upp fyrir haus í allann dag.

Ég er annars búin að labba til læknisins á hverjum degi. Það tekur um 40 mín hvor leið. Það er helvíti hressandi og gaman með ipodinn. Í dag var rosa fínt veður og ég fékk allt í einu svona jólafíling. Ég settist því á bekk uppi í fjalli og náði að grafa 4 jólalög upp úr ipodinum. Svo söng ég bara hástöfum með og skemmti mer konunglega.

Ég er nú alveg rugluð í tíma og veit eiginlega aldrei hvaða mánuður er. Stundum fæ ég alveg áfall yfir hinu og þessu. Einhvern tímann á Thailandi vaknaði ég og öskraði á Peter að við hefðu gleymt afmælinu henna Lísu...sem er by the way í júni. Einnig sat ég um daginn og var að hugsa að ég þyrfti nú að kaupa jólagjafirnar þegar ég kæmi heim og svo hugsaði ég...auðvitað kaupi ég þær bara hérna í Austurríki á meðan ég hef tíma!!! Da!! spurning um að líma dagatal á ennið á sér.

Annars er skíðashow annað kvöld, ég þarf sem betur fer ekki að taka þátt, ætla bara að horfa á með vinkonu minni. Peter verður örugglega troðið í demo teamið og svo líka búið að grafa upp fótboltapassann hans og bóka hann í einn leik eða svo.

Hlakka alveg til að koma heim og borða skyr og fara að æfa. En þegar ég kíki á veðurspánna þá gæti ég alveg farið í aðra heimsreisu.
Þið getið kíkt á veðrið hjá okkur á www.tux.at , þar stal ég líka myndinni:)
Servus

Nu er eg brjaluð!

Ég var ekki búin að segja ykkur frá því snilldar atriði þegar ég datt niður marmaratröppurnar í Taj Mahal. Við fórum að skoða Taj Mahal við sóalrupprás, nema að það hafði ringt um nóttina og allt því blautt. Til að labba inn á hvíta marmarann sem að höllin stendur á þarf maður að fara út skónum og vorum við því bara berfætt og ísköld á tánum. Peter vildi taka mynd af mér og skokkaði niður tröppurnar eins og ekkert væri. Það var fullt af fólki að staulast þarna niður og Peter bara: hvað er eiginlega að fólki, getur það ekki labbað niður nokkrar tröppur! Svo tók hann mynd af mér ég byrjaði að staulast niður tröppurnar og flýg svo niður og lenti á öxlinni. Ég var öll rennandi blaut og hélt að ég væri brotin, en eftir smá tíma gat ég hreyft hendina. Peter tjaslaði mér saman og næstu daga var það bara voltaren rapid og heimatilbúinn fatli. Ég hugsaði um að fara til læknis en svo sá ég spítala og beit bara á jaxlinn. Síðan þá hef ég verið frekar kvalin í öxlinni og þá sérstaklega hérna í Austurríki. Maður er búin að vera að bera skíði og skíða, svo fórum við Peter út að moka snjó í fyrradag og það gerði alveg útaf við mig. Í dag drullaðist ég svo til læknis þá kom í ljós að ég er brotin!!!!
Ég gæti alveg tekið Happy Gilmorinn núna. Núna er brotið samt að gróa en allir vöðvar og draslið í kring er í uppnámi út af þessu. Ég verð að fara í einhverja rafmeðferð næstu 4 daga, taka fleiri pillur og alls ekki gera neitt!!! Halló, ég er er að fríka út. Hvernig á ég að gera ekki neitt. Þannig að ég get ekki skíðað, ekki unnið í næstu viku ekki farið út hlaupa.....og verð svo örugglega að drepast í öxlinni alla ævi. Ok, er smá pisst útaf þessu, held að ég fari bara niður í búð til Franz og ráðist á snapsið hans.
Þetta er ekki búið, við Peter erum búin að vera með smá flesnu síðan að við komum og núna liggur hann með upp og niður í þokkabót. En það er nú betra að vera heima hjá sér í svona stöðu heldur en í einhverjum rafmagnslausum bambuskofa, þannig að við erum nú þakklát fyrir það.


Annars eru allar myndir frá Indlandi komnar inn og myndirnar frá Tux koma í dag. Skíðakennaramótið var náttúrulega bara rugl frá upphafi til enda. Við kíktum á brautina og svo kíktum við á klukkuna og hún sýndi 8:52 og þá var kominn tími til að fara á barinn!! Jebb, það sturtuðu allir í sig einum bjór og svo var farið að keppa. Keppnin gekk vel, okkar skíðaskóli varð í 3ja sæti í liðakeppninni og allir lentu í einhverjum sætum. Nú var tími til að fagna, Luggi keypti nokkra umganga af freiðivíni o.fl. Eftir aðeins 5 klukkutíma á barnum, nokkra ísmola slagi og fleira rugl var kominn tími á að skipta um bar. Við fórum þvi heim í þorpið okkar og haldið var áfram. Seint og síðarmeir stauluðumst við svo öll heim, 5 bikurum ríkari og 1 skíðasokk fátækari. Víha!

Fotos!!!!

Hei, fullt af nýjum myndum komnar inn. Erum alveg að klára þetta og svo koma myndirnar frá Tux.
Annars er sumarið sem hefur verið hérna undanfarna mánuði búið því það hefur snjóað stanslaust síðan í nótt. Við bara búin að vera inn að lesa bók og slaka á í allann dag. Enda veitti ekki af eftir partystand síðustudaga....segi ykkur frá því seinna.
Kuldakveðjur frá Tux...bbrrrr
p.s. loksins gat ég gert blessaða landakortið rétt. Líður ykkur ekki betur?

Hallo, viele neue fotos habe wir hineingetan. Und wie ihs schon wisst, schneit es in Tux!

Typiskir dagar i Tux

Fyndið, hérna er hægt að gera ráð fyrir að dagurinn verði ekki eins og hann var planaður.

í gær ætluðum við rétt að kíkja á skíði og taka því svo rólega um kvöldið...nei, nei. Við hittum svo geðveikt marga í fjallinu og skíðakennarar finna alltaf ástæðu til þess að djamma. Nú þurfti að fagna því að við værum komin svo að við vorum uppi í fjalli til kl. 5. Þá var farið á bar niðrí bæ og svo ætluðu nú allir heim. Eeennn þegar við vorum komin út á götu stingur eigandi skíðaskólans upp á því að kíkja á vinkonu okkar sem er að vinna á bar í næsta þorpi. Ekki málið...við tróðum okkur 7 manns í skíðagöllum og skíðaskóm inn í bíl og héldum af stað. Við komum svo heim af "skíðum" um tíuleytið. 70 þúsund króna skíðin sem við fengum fyrr um daginn urðu samt eftir einhversstaðar á leiðinni, en þau voru sótt í morgun. Veðrið er geðveikt gott og það er klikkað skíðafæri. Við fórum upp á jökul í dag og það var blár himinn, sól og logn. Gerist ekki betra.

Á morgun er svo austrríski skíðakennara meistara titillinn og við verðum sótt kl. 8 í fyrramálið til að fara þangað. Peter greyið þarf að keppa en það er ekkert mál fyrir hann. Þessar keppnir eru nattúrulega eitt allsherjar djamm svo að maður hlýtur að komast heim einhvern tímann fyrir sunnudaginn. Kemur allt í ljós.

The closure of the circle....and travels in india

I do not know what is wrong with the maps..but I couldn´t make them accurate...for example is Jaipur in India not at that place shown on the map and I had some other problems. It doesn´t matter...it just gives and idea of where we were.

Fotos in da house

Hi, finally some more fotos! We woke up at 5 this morning...a little bit of a time difference problem. But we used our time to put in the last pictures from Thailand and the first ones from India. Enjoy.
Gotta go skiing, see you!